اندر مصائب

قبول شو و امتحانات رو بگذرون و نمره زبان رو بیار و پروپزوال رو تصویب کن و جامع رو بگذرون توی این بین مقاله ام بنویس بعد برو آزمایشگاه شروع کن به طی کردن یه ماراتون ... موضوع تعریف کن ... آزمایش کن ... بفرست آنالیز ... هیچکس این وسط نیست بیاد بگه خرت به چند من؟ خودتی و خودت. تازه اگه تعریف کارت و اپلیکیشنش جواب داد بری سراغ نوشتن مقاله. و این کار رو بارها انجام بدی. این میشه کارهای چند سال اخیرم. عجیبه ولی من ازش تا حدودی خوشم میاد.

امسال فکر میکردم مهر دکترام تموم میشه اما نشد ولی با چند ماه تاخیر و خون جگر شدن و هزاران بار از کوره در رفت و نا امید شدن و دوباره به خودم امید دادن با فاصله چند ماه تاخیر تموم شد.... الان رسیدم به جایی که همه سالها تلاش میکن تا به اون برسن. اما وقتی بهش رسیدم اون رضایت رو ندارم. فکر میکنم کافی نیست. من خوشحالم ولی راضی نیستم.

خوشحالم از خودم از چیزی که این سالها برای ساختنش تلاش کردم و البته چیزهای بسیار که خدا نصیبم کرده و ولی راضی نیستم از جایگاه حاضرم.