دوگانگی

1-اگه نمیخواد چیزی رو بده تکلیف منو روشن کنه از اول بگه تا دیگه سراغش نرم تا دیگه ازش چیزی نخوام و وقتم رو تلف نکنم ... چون نمیخاد چیزی بده و منم که حوصله اش رو ندارم وقتم رو سر چیزی قرار اصلا اجابت نشه بزارم ... وقتی قرار همیشه سنگ رو یخ بشم بهتره خودم رو سبک نکنم... درخواستی نکنم چون همیشه یه امایی یا یه اگری توش میاره... اصلا معلوم نیست چه خبره ... برا همین دیگه چیزی نمیخام که هی منو نا امید کنه هی غرور شکسته بشه و منم ازش دل زده بشم... یه جور دوری و دوستی...!

2-اگه چیزی بهم نده بازم میرم من برای چیزی که ازش میخام کوتاه نمیام انقدر میرم تا اون چیز رو بهم بده یا یه چیز بهتر از اون رو برام اجابت کنه ... چون میدونم خوب جایی میرم و اون تلاش ارزش رو داره چون اون چیزی که میخام برام ارزشش رو داره و میدونم جلوی خوب کسی دارم رو میندازم و غرورم رو به خاک میندازم چون تنها اونه که میتونه و میخاد کارهای من درست راه بیفته... اگه چیزهایی غیر از درخواستم رو برام اراده کنه حتما بهتره و حمکتش همینه ... من سهم خودم رو درست انجام میدم تمام خودم رو صرفش میکنم ... اونم میدونه چی اراده کنه خودش یا بهتر از درخواستم رو اجابت بشه... پشت در نگه داشتنش هم لذتی داره و منتظر روزی باشم "ما تلک به یمینک یا ..." و منم با ذوق بخوانمش تا"و لی فیها مارب اخری" تا شاید شاید بگویید باز چه کارهایی؟!!! تا فقط صدایش بماند و باشد که ارزشش را دارد....