سوز باران

متنفرم از آدم هایی که تمام ظلم هایی که بهشون شده رو حواله به قیامت میکنن حواله به آینده تا یکی دیگه براشون بگیره ... خودشون حتی حاضر به ذره ای تلاش نیستن ... آدم های ضعیفی هستند حتی جرات ندارن حقشون رو فکر کن یا بگن یا حتی بگیرن و منتظرن دیگران حقشون رو براشون بگیره... فکر میکنم چرا از این آدمها متنفرم چون توی وجود خودم هم هست... چون چنین آدمی که گاهی زبون و ترسو میشه و تلاش و توکل یادش میره رو توی اعماق وجودم حس میکنم من از این وجه از خودم بدم میاد ازش فراریم ... هر موقع از هر کس این ویژگی رو میبینم تا مرز انزجار پیش میرم....چون بخشهایی از من ضعیف هست که من نمیخام این جزئی از من باشه یا میخام این بخش رو تغییر بدم ....

این بحث خوبی البته از جایی خوبی شروع نشد و به جایی رسید که بتونم حرفهایی رو بگم که روحم بهش نیاز داشت ... از بخشی از خودم که پر از خصلت های شرم آور و منفی و البته مخرب و نابود کننده هست ... بخشی از خودم که وقتی بارقه هایی از حضورش رو در قلبم احساس میکنم که نمیدونم از خودم باید به کی پناه ببرم... در این زندگی که گاهی شبیه بازی گاهی شبیه رقصه گاهی شبیه جنگ ... باید یک تنها بجنگم و زخم بردارم و باز بجنگم شکست معنایی ندارد باید تکرار کنم باید ادامه بدهم.... باید راهی باز کنم...

یه متنی در مورد بارون میخوندم که وقتی بارون میاد اگه بدوویی فایده ای نداره چون به هر حال خیس میشی ... امروز توی بارون درحالی داشتم به این فکر میکردم .. چرا باید بدووم من که دارم خیس بشم به فرض 5 یا ده دقیقه زودتر رسیدن در ان صورت فقط جلوی بیشتر خیس شدن رو میگیرم ... اما یه نتیجه دیگه گرفتم شاید با دوویدن کمتر خیس نشم اما زودتر از این وضعیت به ظاهر ناخوشایند رهامیشم ... اما من اروم اروم اومدم گذاشم قشنگ بارون به تمام بدنم برسه به طوری که سردی بارون رو روی تمام پوستم حس کنم وسرما بخورم!

کفشی رو دوسالی خریده بودم و همیشه فکر میکرد سالمه تا این امروز زیر بارون دیدم کف پای چپم کاملا خیس شده بیشتر سرما رو حس میکردم و این سردی همراه با خیسی رو توی وجودم پخش میکرد... تا بارون نمی اومد متوجه این نشتی کفشم نمیشدم...کفش مثل یه همراه میمونه ... شاید آدم ها رو توی شرایط سخت میشه شناخت توی نابهنگام های زندگی اون موقع مشخصه میشه نشتی دارن یا نه....